Het leven van onze doden

levenvan  Natuurlijk kocht ik het boek met die ene reden: om meer te weten over waar Tim nu was. Matthew Mckay verloor een zoon en ging op zoek: waar is hij nu, is er contact mogelijk?

Het antwoord is: ja.  Mckay ontdekte dat zijn zoon Jordan in staat was hem te bereiken. Dit boek is het verslag van pogingen tot contact, de methoden en ook van hetgeen Jordan te zeggen had. Daarbij ontvouwt Mckay zijn visie op het hiernamaals: wij zijn allen ziel, leven na leven leren we ons te verbeteren en daarna helpen we andere zielen.

 

Het boek zal voor veel mensen een troost zijn. Maar hoe mooi en daardoor aantrekkelijk de inhoud ook is, ik vond het raar en onaanvaardbaar dat er geen dieren met een ziel in voorkomen.

Is het hiernamaals alleen voor mensen? Dat kan ik me niet voorstellen.

Wanneer de auteur vertelt hoe zielen met ons, de levenden, contact zoeken, meldt hij de manieren waarop dat kan gaan: in dromen, via muziek en ook via een dier. En de ziel van een dier, hoe gaat dat?

Zelf heb ik de ervaring van dromen en waarnemingen gehad- Tim zien in een ooghoek, en als ik keek, dan zag ik niets meer. Als die waarneming voortkwam uit een wens, dan had ik me natuurlijk niet beperkt tot iets in mijn ooghoek. Ook daarom geloof ik dat het waar was.

Dat is eigenlijk een ander verhaal. Maar misschien ook niet. Zielen zijn zielen. Of een dier een ziel heeft? Kijk naar een dier en je voelt de waarheid van binnen. En zoals de dieren-dominee dan zegt: “God is trouw aan zijn schepping.”

 

 

 

 

Advertenties

Innerlijk leven van dieren

levenvan De titel is al een stevige uitspraak: dieren hebben een innerlijk leven. Net als mensen. Dat innerlijk leven kent emoties, net als dat van mensen. Het boek van Peter Wohlleben maakt alleen daarom al indruk.

De  boswachter beschrijft vooral wat hij in zijn naaste omgeving ziet: het bos, de dieren die zijn woning naderen, zijn huisdieren. Het zijn observaties, verhalend opgeschreven. Zijn standpunt is stellig en sympathiek:

“Waar je ook kijkt: dieren houden van elkaar, voelen met elkaar mee en genieten van het leven.”

Maar het is niet allemaal feel good. Het boek gaat ook over rouw van dieren, sterven, het kwaad van de bioindustrie en het hiernamaals voor dieren:

“Een ziel is de basisvoorwaarde voor een leven na de dood, als je niet in de lichamelijke wederopstanding gelooft. En als de mens zo’n soort ziel heeft, dan moeten dieren die ook hebben.”

Een boek dat er moet zijn – al is het niet altijd even duidelijk wat de auteur vindt bij gebrek aan uitleg. Wat is bijvoorbeeld “zo’n soort ziel”- komen die dan in soorten? Een ziel is een ziel, voor mens en dier.