Op de tv

  En toen stond het stukje uitzending opeens op de eerste plaats: rouwen om dieren. Ik was op de tv, bij Hart van Nederland.

De opnames duurden een paar uur. En wat hielden we over? Nog geen twee minuten, en in die tijd kwamen ook andere mensen aan het woord. Maar ik was en ben er blij mee:

  • heel Nederland heeft het lieve en verstandige gezicht van Tim kunnen zien
  • mijn boodschap was duidelijk: rouwen om dieren mag er ook zijn
  • Bertje kreeg een geweldige close up

En daarna kwamen de Facebook-berichten, de mails, de reactie op de website van Linda-Magazine. Opeens stond het onderwerp rouw en liefde in de aandacht.

Ik lees alles- al die mooie en ontroerende reacties, allemaal zeggen ze iets over liefde en samenzijn en niet-kunnen maar toch-moeten missen. Wat kunnen mensen goed en diep van dieren houden, dat is heerlijk om te beseffen.

Er komt nog meer publiciteit aan. Deze week verschijnt het tijdschrift Vriendn met een interview. Zoiets kan gemakkelijk uitgesteld worden, maar daarvan heb ik nog geen bericht gehad. Dus… woensdag naar de kiosk.

En voor wie het stukje in de uitzending wil zien: klik en kijk.

Advertenties

Rouw en verlangen op Dierendag

dierendaglezing Yarden plaatste mijn column uit de Haagse krant de Zuidwester. Meteen dacht ik: wat staat Tim weer mooi op de foto. Dat zachte van hem. Ik miste hem meteen. Maar ik voelde ook vreugde over alles wat we hadden.  Column lezen? Bij Yarden of hieronder.

“Tim was heel anders dan jij,” zei ik tegen mijn grote huiskater Bert. “Zijn neus bijvoorbeeld was in de loop der jaren zwart geworden en die van jou is snoeperig rose. Het is alletwee even mooi.” Bertje luistert aandachtig wanneer ik over Tim vertel, maar dat kan ook met het aaien te maken hebben.
Het is nu langer dan een jaar geleden dat Tim stierf. En nog steeds zijn er momenten waarop ik verwacht dat hij de kamer binnen wandelt, met zijn staartje vrolijk omhoog gestoken en met een houding die zegt: ziezo, daar ben ik weer.

Het is raar om daarnaar te verlangen. Kennelijk is er een plekje in mijn hart dat hardnekkig blijft geloven dat Tim niet dood kán zijn. Omdat we het altijd zo gezellig hadden. Omdat we zo heel veel van elkaar hielden. Toch heb ik hem met mijn eigen handen in zijn laatste doos gelegd.

Dierendag op dierenbegraafplaats Oud-Rijswijk
Straks, op Dierendag, is er een avond op de dierenbegraafplaats Oud-Rijswijk. Dan mag ik vertellen over het jaar van rouw en verlangen dat achter me ligt. En ook over het vinden van een nieuwe liefde, want dat is Bertje.

Het zijn de grote levensvragen waar we vroeger of later allemaal voor komen te staan. Afscheid nemen, hoe dat moet. Omgaan met de leegte in huis. Opnieuw van iemand gaan houden, ook al denk je: hij gaat eerder dan ik, en moet ik het verdriet dan weer opnieuw doormaken?

Een nieuwe liefde
Bertje komt net als Tim uit het asiel. Toen ik hem zag, wist ik van binnen: dit is hem. Hij had een zachte vacht, en toen ik achter zijn oor friemelde, draaide hij verlegen zijn kop weg. Tijdens de eerste weken ontdekte ik wat een vriendelijk karakter hij had. Als ik moest huilen om Tim, mocht ik mijn gezicht in zijn vacht stoppen. Dat vond hij goed. Daarna knuffelde ik hem dankbaar. Zo leerden we elkaar kennen, en dankzij elkaar kregen we alletwee een thuis.

Het is een heel ding, die lezing. Ik zal zorgen dat het af en toe om te lachen is, en dat wanneer u komt met een verdriet van binnen, u zachter naar huis gaat dan u kwam. Want ik ga delen wat ik heb geleerd over rouw en liefde, en waar de troost is.

Over gastblogger Vilan van de Loo:

Vilan van de Loo is schrijfster. Op dierendag, woensdag 4 oktober geeft ze een lezing bij dierenbegraafplaats Oud-Rijswijk over het overlijden van haar kat Tim en hoe ze haar nieuwe liefde Bertje vond. Vooraf is er een dierzegening en lezing van theoloog, dichter en dierenvriend Hans Bouma.