Van Tim naar Bertje – voorpublicatie

timbertje Voorpublicatie Van Tim naar Bertje. Kleine autobiografie van rouwen en liefhebben. De eerste twee hoofdstukken op Isuu.com – klik hier.

De eerste twee wil zeggen: eerst hoofdstuk 1. Zo begint het: “Zelfs in onze laatste maand waren we gelukkig.”  Het was geen gemakkelijk hoofdstuk om te schrijven. Want ik wilde dat het te lezen was, dus niemand mocht instorten van al het droevige. En toch moest juist dat droevige voelbaar zijn. Niet alleen in mij. Het was schrijven en herschrijven.

Dan zapt de voorpublicatie door naar hoofdstuk 8 en dat heet: Adelbert Cornelis. Zo is de volledige naam van Bertje, met wie ik nu samenwoon. Dit hoofdstuk gaat over onze ontmoeting en de eerste avond en nacht samen, hoe dat voor ons was. Vreemd natuurlijk. Hij in een onbekend huis, ik met een nieuwe kater – en toch wilden we samen zijn en dat lukte ook.

Toen ik het schreef, wilde ik recht uit mijn hart schrijven. Over verdriet en wanhoop, en over de gekte die je dan kan overvallen – en over het gemis van een geliefd katertje, dat missen is er nog steeds. Anders. Maar wel aanwezig.

Ik ben blij dat het boek er is. Omdat het iets laat zien van de liefde tussen katerman en vrouw, maar ook omdat ik hoop dat meer mensen nu over die bijzondere liefdesband durven te spreken of schrijven, over de rouw en over – in mijn geval – het zo weer willen overdoen, alles, alles.

Pet Publishers, 96 pag. 12,50 euro. Verschijnt eind maart.

Advertenties

Het boek komt eraan

boektim2 Dit was het eerste boek over Tim. Hij vertelde hierin over zijn leven als kater op leeftijd. De ongemakken. De gezelligheid. De dierenarts en dan weer thuis, samen.

Nadat Tim was gaan hemelen, had ik een heel ander leven. Zonder hem. Hoe dat moest, bleek ik te moeten leren, we waren ook zo’n twee-eenheid geweest. Rouwen om een gestorven huisdier, wie weet hoe dat moet?

In mijn dagboek schreef ik over het vallen en opstaan van die tijd. De tranen, de psychosomatische verschijnselen, en soms ook waarom ik moest lachen en wat me ontroerde.

Ik ben nou eenmaal een schrijvend mens.  Als ik iets niet opschrijf, verlies ik het. En ik wilde Tim bewaren, wat er geweest was, bij me houden. Woorden en foto’s en filmpjes.

Deze week zag ik de drukproeven van wat het tweede boek gaat worden. Het omslag, vrolijk en toch stemmig. En ik besefte: toen dacht ik dat ik nooit het verlies van Tim te boven zou komen en nu kan ik ermee leven: met het verdriet, het verlangen en het gemis.

Toch een vooruitgang.

Het boek verschijnt volgend jaar februari.