Terugkijken

timnieuwleven3Aan de binnenkant van een keukenkastje zag ik opeens een oud lijstje, waarin ik opsom wat me blij maakt. Er stond: “Vroeg naar bed en dan samen met Tim naar de tv kijken.”

Ja- zo was dat, toen. De televisie deed ik weg nadat Tim stierf. En deze december denk ik: dit was het eerste jaar zonder hem. Het missen is er nog steeds.

Is er een grens aan missen en verlangen? Houdt het ooit op?

Het is deze maand anderhalf jaar geleden dat Tim ging hemelen. Toen was het missen en verlangen pijnlijk, ik voelde het liever niet en toch diende het zich overal aan. De pijn was fysiek. Soms waren er steken in mijn hart. Of er sloeg een golf van pijn door mijn lichaam waardoor ik moest stilstaan en steun zoeken aan een muur. Ik kon aan tafel zitten en opeens, door een kleine gedachte, in tranen uitbarsten, tranen die geen verlichting brachten maar uitputting en eenzaamheid – het zonder Tim te zijn deed pijn.

En nu is het anders. Niet minder. Anders.

Het is of er een diep meer in mij is, donkerblauw water, en dat is het donkere meer van verdriet en gemis. Het is rustig. Tot er een woord klinkt, een beeld arriveert of ik een lijstje aan de binnenzijde van een keukenkastje  lees- dan kolkt dat meer op in hoge golven. O, hem nog een keer te mogen zien, te kunnen aaien, samen te zijn, even maar.

Advertenties