Campert over Pico

campert_kl Een mooie column van Remco Campert in Elsevier vorige week (3 december). Onder de titel ‘Gelegenheden’ beschrijft hij het fenomeen – en dan herinnert hij zich deze bijzondere begrafenis van Pico.

Campert en Kousbroek zijn beide poezenmannen. In hun literaire werk heeft de kat een mooie en belangrijke plaats. Deze korte passage doet verlangen naar meer over Pico – een biografische schets. Wie was de kater die “jarenlang lief en leed” met de schrijver deelde, en die hem tot troost was?

Het moet ook een ontroerende en droevige begrafenis zijn geweest. Er waren genodigden, het was in de herfst, het gebeurde in een tuin bij het woonhuis van Pico, waarschijnlijk waren er toespraken.

Misschien was er juist vanwege deze intimiteit geen noodzaak aan speciale kleding. Ik stel me voor dat Pico een schootkater was en de genodigden alleen kleren droegen, waar hij op schoot had gelegen. De begrafenis van een geliefd dier stelt vanzelf andere eisen, in alle droevigheid.

Advertenties