En dan lees je op Facebook…

fb  Het is een terugkerende ervaring. Op Facebook volg ik meer katten dan mensen,  en zoals het dan gaat, gaat het. Soms sterft er een kat. Dat doet mij pijn- hoe kan dat toch?

Ik kan het niet aan iedereen zeggen. Het antwoord hoor ik al: het is toch internet, je hebt die kat nog nooit gezien, dan kun je wel overal verdriet om hebben.

Ja, nee, misschien. Het zit toch anders.

Er zijn katten die ik al jaren volg. Het begon met de Critter Room, waar de Amerikaanse Foster Dad John – een grote man met een snor – kittens in huis nam, ze verzorgde en daarna ze ter adoptie afstond aan lieve mensen. Een opvangadres, een tijdelijke poezenvader. Het bijzondere was de live stream, camera’s die 24/7 op de critter room met de kittens was gericht.  De geadopteerde kittens kregen vaak een eigen Facebook-pagina. Ik zag ze opgroeien.

Wat voor deze Amerikaanse katten geldt, gaat ook op voor Nederlandse. Een jaar is snel voorbij, achteraf. Ik zie hoe een kat slaapt, eet, speelt, ik leef mee als hij of zij naar de dierenarts gaat en ik hoop ’s morgens vroeg dat de zieke katten beter zijn.

Soms is dat niet zo. Dan komt dat hele moeilijke van het afscheid.

En dan vallen er hier tranen op het toetsenbord.

Emotie is niet afhankelijk van het medium. Via het internet kun je aan een ander hechten. Een mens, een dier, een kat – dichtbij is dichtbij. Maar er komt ook iets anders bij.

Misschien gaat een groot verdriet zoals dat om het verlies van Tim nooit echt voorbij. Ik voel het in mij opkomen, als een aanzwellend onweer, als ik lees over het afscheid van een kat. Dat verdriet daar, het mijne hier. In elk verdriet herhaal ik het verlies.

Advertenties