Campert over Pico

campert_kl Een mooie column van Remco Campert in Elsevier vorige week (3 december). Onder de titel ‘Gelegenheden’ beschrijft hij het fenomeen – en dan herinnert hij zich deze bijzondere begrafenis van Pico.

Campert en Kousbroek zijn beide poezenmannen. In hun literaire werk heeft de kat een mooie en belangrijke plaats. Deze korte passage doet verlangen naar meer over Pico – een biografische schets. Wie was de kater die “jarenlang lief en leed” met de schrijver deelde, en die hem tot troost was?

Het moet ook een ontroerende en droevige begrafenis zijn geweest. Er waren genodigden, het was in de herfst, het gebeurde in een tuin bij het woonhuis van Pico, waarschijnlijk waren er toespraken.

Misschien was er juist vanwege deze intimiteit geen noodzaak aan speciale kleding. Ik stel me voor dat Pico een schootkater was en de genodigden alleen kleren droegen, waar hij op schoot had gelegen. De begrafenis van een geliefd dier stelt vanzelf andere eisen, in alle droevigheid.

Advertenties

Tama, superster-poes van Japan

Tama0 Toen Tama (1999-2015) stierf, was bijna iedereen in Japan overstuur. Ze was uitgegroeid tot een superster-poes. Haar begrafenis werd een evenement waarbij duizenden mensen aanwezig waren. Tama was bij leven de chef van het spoorweg station Kishi.

In Japan zijn ze goed in kattenliefde, dat is bekend. Tama was een ster vanwege haar uiterlijk en haar aanwezigheid op het spoorwegstation. In Nederland is het niet echt denkbaar dat een kat een dergelijke positie bezit. Hier is soms een trampoes, maar die is zeldzaam en voorzover bekend niet in dienst bij een vervoersbedrijf. De belangrijkste taak van haar functie was het begroeten van passagiers. In ruil daarvoor kreeg ze een pet, eten en onderdak. Iedereen hield van haar.

Na Tama’s dood werd haar de status toegekend van een Shinto godin. Ze werd opgevolgd door Nitama. Maar vergeten is Tama niet.

Tama1

Tama (1999-2015)

Hi, I am Lulu

Lulu

Lulu woont en werkt in Amerika. Ze is therapie-hond bij begrafenissen. Een mooie baan die goed bij haar past. Ze is sociaal en troost graag mensen. Lulu werkt bij Ballard-Durand Funeral and Cremation Services.

In Nederland hebben we de troosthond Ruby, die te boeken is. Lees hier het artikel over haar. Lulu was er eerder.

Matthew Fiorillo is de chef van het begrafenisbedrijf. Hij kwam in 2014 op het idee om troosthonden in te zetten toen hij op een vliegveld strandde nadat zijn vlucht geschrapt was. Daar zat hij. Boos, gefrustreerd, wanhopig. En toen wandelde er een Maltezer hondje voorbij dat geaaid wilde worden. En Fiorillo werd kalm.

Lulu is een Golden Doodle, een kruising tussen een Golden Retriever en een poedel. Dan heb je een lieve, intelligente en aanhankelijke hond. Aaien is fijn en stil en liefdevol bij mensen zitten ook.

Aan Lulu heeft Matthew Fiorillo persoonlijk ook veel. Het begrafeniswezen is vol emotie. Ze ontbijten elke dag samen en hij voelt zich sterker doordat zij er is. Eigenlijk leiden ze het bedrijf samen. Nog een foto?

lulu2

(bron: Petful)