Het leven samen

(Lezing bij de Vereniging Kattenzorg Den Haag, 20 oktober 2016)

En nu trek ik de wereld in, om over mijn leven met Tim te vertellen. Ons leven van toen, ooit eens. Het is fijn om hardop te zeggen hoe het was, het heerlijke gezellige knusse leven dat we hadden. En ook begrijp ik steeds meer waarom het zo was. Tim had een behoorlijk medisch pakketje in de laatste jaren, en ik zorgde voor hem.  In het filmpje zeg ik iets over hoe we door de crisis van 2008 kwamen, maar dat heb ik pas later begrepen.

Met terugwerkende kracht begrijp je altijd meer.

Mijn leven met Tim, daar hoort ook het hele droevige bij van het afscheid nemen en het verdriet dat erna kwam. Zelfs de troost die Bertje me biedt, hoort erbij.

Het is steeds weer hetzelfde  voelen wat er te voelen is. Het verdriet wordt minder scherp en de vreugde over alles dat er was, groeit. Er zijn momenten dat ik hem zo mis, mijn lieve geweldige manpoes Tim.

Advertenties

Eten voor de troost (filmpje)

Kijk, achteraf is alles logisch. Vandaag begrijp ik wat ik vorig jaar moest leren: dat het verdriet om Tim niet verdween door een dieet van alles dat zacht en zoet was.  Hoeveel puddingbroodjes ik ook at, Tim was en bleef dood.

Anderen zoeken het in de drank. Een glaasje doet je goed. Twee glaasjes zijn beter. Een fles is zo leeg. De dag erna voel je het verdriet weer, plus de nasleep van de alcohol erbij.

Troost zoeken is goed, afleiding hebben we allemaal nodig. Maar vluchtgedrag bestaat ook. Dat is: niet willen voelen wat je te voelen hebt. Je stopt jezelf vol met iets, of het nu eten, drank of een obsessie is. Het moeilijke is dat het op de hele korte termijn altijd uitstekend werkt. Daarna niet meer. En dan ben je zelfs slechter af.

Als je veel verdriet hebt, kun je niet altijd praktisch denken en doen. Dat heb ik zelf ondervonden. Maar je kunt wel leren van je ervaringen, en je koers bijstellen. Daar heb je wat aan.

Mini-Expositie: Van Tim naar Bertje

foto-2 Gistermiddag heb ik de mini-expositie ingericht. Drie vlakken vol fotolijstjes, die het verhaal vertellen. Op elk vlak staat een tekstbord, ook in een lijstje. Ik zette een stap terug, keek ernaar en dacht: ja, dit is het, hier gaat het om.

Je kunt de expositie van onder naar boven bekijken, van boven naar onder en ook vanuit het midden. Pak een lijstje op, dat mag ook.

Op het onderste vlak vertel ik over het leven dat ik samen met Tim had: “We waren altijd samen”. Het middengedeelte gaat over rouwen: “De laatste dag”. Daar staat een foto  bij waarop ik in tranen ben. “Die mevrouw heeft verdriet,” zei een jongetje. Het bovenste gedeelte – “De komst van Bertje”  gaat over hoe alles was toen Bertje en ik elkaar vonden. Daar is Tim ook aanwezig:

Dankzij Tim heb ik Bertje gevonden, met wie ik het nu goed heb. Tim hoort er ook bij, alleen op een andere manier dan vroeger.

Dierenkliniek Moens, Levendaal 71 te Leiden. Expositie tot en met oktober 2016. Facebook: Dierenkliniek Moens