P.C. Hooft en sijne huiskat

P.C. Hooft (Bijzondere collectie Universiteit van Amsterdam)

Iedereen kent de P.C. Hooftstraat in Amsterdam. De een is er geweest, de ander heeft erover gehoord.  De straat is genoemd Pieter Corneliszoon Hooft (1581-1647). Hij was schrijver en… een kattenman.

Er is een prachtig gedicht dat hij schreef toen ‘sijne huiskat’ over de Regenboogbrug was gegaan.Dit is het:

Lijckdicht op sijne huiskat

Begraef dees’ POES! Ghehact noch worst
Moog ’t stoflijck hulsel verder leiden
In maeg en darm van wie haar vrijden
En lockten aen met graet en korst.

Begraef haer sachtkens: wilt haer staert
Haer vriendlijck langs de lendnen vouwen
Onder het claegelijck miauwen
Van iedre Poes in huis en gaerd.

Set wech haer back, set wech haer mand;
Daer was geen dier in ’t Naerdens land
So soet besnort, een spinnewiel.
Leegh blijv’ haer plaetsken bij den haert.

Haer clene lijf ontvangh’ dees aerd
En God ontvangh de clene siel.

Ach wat mooi en wat droevig: om het staartje nog liefdevol om haar lendenen te willen vouwen!  De laatste regel is nog mooier: God, die de kleine ziel, nu zal ontvangen. Natuurlijk had de poes een ziel en was deze welkom bij God, in de hemel. Hooft wist het al.

Advertenties

Halle Berry rouwt om Playdough

  Halverwege mei 2017 moest de Amerikaanse actrice Halle Berry afscheid nemen van haar kater Playdough. Ze meldde het op haar Instagram account met daarbij deze foto en mooie woorden.

Ze schreef op 12 mei:

“Gisteren is mijn hart gebroken omdat we onze geliefde  Playdough moesten laten inslapen, wegens hersenkanker. Deze kleine jongen bracht elke dag van de afgelopen zestien jaar vreugdei n ons leven. ZIjn verlies is zwaar voor ons allemaal, vooral voor mijn kinderen, maar het is een onvermijdelijk deel van het leven.

[…]

De band die mijn kinderen hadden met Playdough was uniek en speciaal. Zij leerden wat compassie en vriendelijkheid betekende en hoe belangrijk het is om van een van de liefste schepselen ter wereld te houden.

Gisteren heeft Playdough er ons allemaal aan herinnerd dat het beter is om te hebben liefgehad en verloren dan nooit te hebben liefgehad. We zullen hem missen.”

De asielkater kwam in 2004 in het leven van Halle Berry.

Het afscheid van Fukumaru-Chan

fukumaru  Deze foto bracht de tranen in mijn ogen. Al die liefde en tederheid, de wederkerigheid ervan, wat was dat mooi en wat is dat nu droevig. Fukumaru is niet meer. De mooie Japanse kater is gaan hemelen.

We kennen allemaal de prachtige foto’s van het gedeelde leven van Fukumaru en zijn vrouw. De kleindochter van deze Granny maakte er fotoboeken over, die nog steeds via Amazon te koop zijn. Daarop kun je zien hoe diep de band tussen mens en dier, tussen vrouw en kat, kan zijn. Een volwaardige liefdesrelatie.

Het afscheid van Fukumaru is in besloten familiekring geweest. Hij stierf aan nierziekte, zoals veel katers en poezen. Voor mijn Tim was dat uiteindelijk ook fataal.

Een jaar na de dood van Fukumaru maakte Ihara Miyoko, de kleindochter en fotografe, bekend wat er gebeurd was. Wat mooi om het zo te doen. Met aandacht en respect, en zonder de sensatie te zoeken. Deze foto verdient wat mij betreft een grote prijs. Je ziet de liefde en het samenzijn- alles dat er was, en nog steeds is, maar anders. Nu ik dat schrijf, heb ik weer een zakdoek nodig.

(bron: Japancrush)

Campert over Pico

campert_kl Een mooie column van Remco Campert in Elsevier vorige week (3 december). Onder de titel ‘Gelegenheden’ beschrijft hij het fenomeen – en dan herinnert hij zich deze bijzondere begrafenis van Pico.

Campert en Kousbroek zijn beide poezenmannen. In hun literaire werk heeft de kat een mooie en belangrijke plaats. Deze korte passage doet verlangen naar meer over Pico – een biografische schets. Wie was de kater die “jarenlang lief en leed” met de schrijver deelde, en die hem tot troost was?

Het moet ook een ontroerende en droevige begrafenis zijn geweest. Er waren genodigden, het was in de herfst, het gebeurde in een tuin bij het woonhuis van Pico, waarschijnlijk waren er toespraken.

Misschien was er juist vanwege deze intimiteit geen noodzaak aan speciale kleding. Ik stel me voor dat Pico een schootkater was en de genodigden alleen kleren droegen, waar hij op schoot had gelegen. De begrafenis van een geliefd dier stelt vanzelf andere eisen, in alle droevigheid.

Tama, superster-poes van Japan

Tama0 Toen Tama (1999-2015) stierf, was bijna iedereen in Japan overstuur. Ze was uitgegroeid tot een superster-poes. Haar begrafenis werd een evenement waarbij duizenden mensen aanwezig waren. Tama was bij leven de chef van het spoorweg station Kishi.

In Japan zijn ze goed in kattenliefde, dat is bekend. Tama was een ster vanwege haar uiterlijk en haar aanwezigheid op het spoorwegstation. In Nederland is het niet echt denkbaar dat een kat een dergelijke positie bezit. Hier is soms een trampoes, maar die is zeldzaam en voorzover bekend niet in dienst bij een vervoersbedrijf. De belangrijkste taak van haar functie was het begroeten van passagiers. In ruil daarvoor kreeg ze een pet, eten en onderdak. Iedereen hield van haar.

Na Tama’s dood werd haar de status toegekend van een Shinto godin. Ze werd opgevolgd door Nitama. Maar vergeten is Tama niet.

Tama1

Tama (1999-2015)

Hi, I am Lulu

Lulu

Lulu woont en werkt in Amerika. Ze is therapie-hond bij begrafenissen. Een mooie baan die goed bij haar past. Ze is sociaal en troost graag mensen. Lulu werkt bij Ballard-Durand Funeral and Cremation Services.

In Nederland hebben we de troosthond Ruby, die te boeken is. Lees hier het artikel over haar. Lulu was er eerder.

Matthew Fiorillo is de chef van het begrafenisbedrijf. Hij kwam in 2014 op het idee om troosthonden in te zetten toen hij op een vliegveld strandde nadat zijn vlucht geschrapt was. Daar zat hij. Boos, gefrustreerd, wanhopig. En toen wandelde er een Maltezer hondje voorbij dat geaaid wilde worden. En Fiorillo werd kalm.

Lulu is een Golden Doodle, een kruising tussen een Golden Retriever en een poedel. Dan heb je een lieve, intelligente en aanhankelijke hond. Aaien is fijn en stil en liefdevol bij mensen zitten ook.

Aan Lulu heeft Matthew Fiorillo persoonlijk ook veel. Het begrafeniswezen is vol emotie. Ze ontbijten elke dag samen en hij voelt zich sterker doordat zij er is. Eigenlijk leiden ze het bedrijf samen. Nog een foto?

lulu2

(bron: Petful)

De hond die Lassie speelde

Lassie_pal Lassie is de beroemdste hond ter wereld. Hij speelde in televisieseries en in films. Tot op de dag van vandaag kan het gebeuren dat iemand bij het zien van een Schotse herdershond roept: “Lassie!” Wie speelde Lassie eigenlijk?

Dat is geen gekke vraag. De hond met wie alles begon, heette Pal. Hij staat op de foto. Pal werd geboren op 4 juni 1940 en hij stierf in juni 1958: een lang en belangrijk hondenleven. In de film was Lassie een zij.

Pal werd voor de film getraind door Rudd Weatherwax, een belangrijke dierentrainer in Hollywood. Bij hem leerde hij trucs, kunstjes en reageren op commando’s. Op drie-jarige leeftijd kreeg Pal de hoofdrol in Lassie Come Home. De film was een enorm succes, ook in Nederland. Daarna volgden er maar liefst zes andere films waarin  Pal  schitterde. Ook was hij aanwezig op shows en rodeo’s.

De films legden de basis voor de televisieserie die kortweg Lassie heette. Pal speelde in de eerste twee afleveringen en daarna ging hij met pensioen. In de volgende afleveringen en de rest van de series zijn nakomelingen van Pal te zien.

Na de dood van Pal werd Rudd Weatherwax depressief. Zijn zoon herinnerde zich: “Zo lang als ik toen was, zag ik hoe veel Pal voor hem betekende. Mijn vader hield zoveel van de oude hond als iemand maar van een dier of een mens kon houden.”

De depressie hield maanden aan. De zoon: “Hij heeft Pal op een speciaal pleke op zijn ranch begraven en dat graf bezocht hij vaak. Mijn vader heeft nooit meer naar een Lassie-film willen kijken, omdat hij het niet verdroeg Pal te zien. Daarvoor miste hij hem te erg.”

Uiteindelijk genas Rudd, om met John H. Rothwell een boek te schrijven over het geweldige leven van Pal. Het verscheen in 1950 onder de titel  The Story of Lassie: His Discovery and Training from Puppyhood to Stardom. Een ster was Lassie zeker, maar ook de ene helft van een grote en levenslang durende liefde tussen man en hond, tussen Rudd en Pal.

(bron: Wikipedia)