Waarom de sterfdag belangrijk is

   Vanmorgen werd ik wakker en ik wist het meteen. Twee jaar geleden stierf Tim. Vandaag denk ik er steeds weer aan. Een sterfdag is belangrijk.

Belangijk – voor mij, voor degene die herdenkt. Het is weer beseffen wat er was en dat het voorbij ging. Als ik naar alles kijk, de vreugde van het samenzijn en het verdriet van het afscheid, dan weet ik toch: ik zou het meteen overdoen.

Voor anderen is zo’n sterfdag moeilijk, dat snap ik wel. Wat moet je zeggen? Zijn er passende ansichten voor? Hoe ga je met zoiets om?  De meesten vinden: bij twijfel niet oversteken. Zo ontstaat een zwijgende meerderheid.

Ik denk aan Tim en hoe knus ons leven samen was. Hij en ik in dit huis vol boeken, steeds keek de een waar de ander was. Hoe we uren op de bank konden liggen, hij op mij, en mijn handen om zijn lichaam gevouwen. En ook hoe we samen naar buiten keken, mijn wang tegen zijn vacht aan, ik herinner me hoe zijn haartjes zachtjes kriebelden.

Nog steeds mis ik hem. Missen is verlangen. Ik verlang ernaar hem te zien, te aaien, te horen, te kunnen kijken naar te bank waar hij ligt te slapen, ik verlang naar het gewone en vanzelfsprekende van het samen-zijn.Vandaag is het twee jaar geleden dat het stopte.

Tim is nu ergens waar hij het beter heeft, dat weet ik bijna zeker. De laatste keer dat ik iets van hem waarnam, zag ik dat hij in het  licht stond, weer helemaal gezond. Hij liet het me zien, zo ben ik nu. Dat was troost.

Maar vanmorgen vroeg ik aan Bertje: “Denk je  dat jullie elkaar aardig hadden gevonden?”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s