De tweede sterfdag

  Wat ik op de eerste sterfdag van Tim heb gedaan, weet ik niet meer. Rondhangen in de dag, vermoed ik. Steeds weten: het was vorig jaar. Dit jaar ging ik een kaarsje branden. Er is hier een kerk waar dat kan.

Je komt dan in een kleine ruimte, waar de kaarsen staan,  een trommel hangt achter de tralies. Gelukkig was ik alleen.

Kaarsje aansteken, neerzetten, goed in beeld van het altaar en alle heiligen. Iedereen die in dit hiernamaals naar Tim kan omkijken.

Meteen kwamen de tranen in mijn ogen. Of het verdriet om Tim altijd klaar ligt, wachtend op een kans gevoeld te worden.

Erna liep ik heel even over het kerkhof, het was tegen 17.00 uur, dat is daar sluitingstijd. Maar naar huis, besloot ik.

Het was nog even lopen. Ik kwam door het havengebied, en daar keek ik omhoog- naar iets, naar licht, kij kzo zag het eruit:

Donker en schemerig is de hemel. En dan dat licht. Het rare was, dat het ongeveer scheen op waar mijn huis is. Zo zag het er tenminste uit. Mijn huis, waar ik nu met Bertje woon. Misschien was het een teken, dat ik nu daarheen moest. Dus dat deed ik, steeds naar boven kijkend. Toen de wolken zich weer verdicht hadden, was ik allang thuis, Bertje aan het aaien die de hele tijd moest spinnen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s