“Hoe was dat voor je?”

   Over een paar weken verschijnt het boek, en nu zijn er interviews. Het verhaal van rouwen en liefhebben trekt de aandacht. En ik praat weer over Tim. Dat is fijn en moeilijk tegelijkertijd.

Afgelopen week vroeg iemand van Het Parool aan mij, of ik opzag tegen gesprekken over Tim, omdat zo het verdriet weer opgerakeld werd. Over het antwoord moest ik nadenken.

Er zijn veel dagen, dat ik het verdriet niet voel. Dan is er wel – altijd – het voelen dat Tim deel van mij is. Wanneer ik met Bertje praat, noem ik vaak zijn naam. Toch kan zo’n vredige dag opeens aan flarden liggen. Ik zie een foto van Tim waardoor ik in alle scherpte het gemis voel: kom terug, waar ben je nou, hoe kan ik je vinden. Want door die foto weet ik opeens weer hoe knus we samen waren. Dat was de herinnering aan de gelukkige tijden.

Ik wist het antwoord – nee, ik zag er niet tegenop om het verdriet en gemis weer te voelen. Liefde is het hele pakket: geluk en gemis. Met het herinneren en het koesteren van het ene, komt het andere vanzelf mee. Misschien blijft dat voor altijd zo, en dat is helemaal niet erg. Wel moeilijk, maar niet erg.

Het is straks twee jaar geleden dat Tim stierf, dus twee jaar gemis- en toch zeg ik met hart en ziel: ik zou alles zo weer overdoen. Een grote liefde is waardevol.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s