En dan lees je op Facebook…

fb  Het is een terugkerende ervaring. Op Facebook volg ik meer katten dan mensen,  en zoals het dan gaat, gaat het. Soms sterft er een kat. Dat doet mij pijn- hoe kan dat toch?

Ik kan het niet aan iedereen zeggen. Het antwoord hoor ik al: het is toch internet, je hebt die kat nog nooit gezien, dan kun je wel overal verdriet om hebben.

Ja, nee, misschien. Het zit toch anders.

Er zijn katten die ik al jaren volg. Het begon met de Critter Room, waar de Amerikaanse Foster Dad John – een grote man met een snor – kittens in huis nam, ze verzorgde en daarna ze ter adoptie afstond aan lieve mensen. Een opvangadres, een tijdelijke poezenvader. Het bijzondere was de live stream, camera’s die 24/7 op de critter room met de kittens was gericht.  De geadopteerde kittens kregen vaak een eigen Facebook-pagina. Ik zag ze opgroeien.

Wat voor deze Amerikaanse katten geldt, gaat ook op voor Nederlandse. Een jaar is snel voorbij, achteraf. Ik zie hoe een kat slaapt, eet, speelt, ik leef mee als hij of zij naar de dierenarts gaat en ik hoop ’s morgens vroeg dat de zieke katten beter zijn.

Soms is dat niet zo. Dan komt dat hele moeilijke van het afscheid.

En dan vallen er hier tranen op het toetsenbord.

Emotie is niet afhankelijk van het medium. Via het internet kun je aan een ander hechten. Een mens, een dier, een kat – dichtbij is dichtbij. Maar er komt ook iets anders bij.

Misschien gaat een groot verdriet zoals dat om het verlies van Tim nooit echt voorbij. Ik voel het in mij opkomen, als een aanzwellend onweer, als ik lees over het afscheid van een kat. Dat verdriet daar, het mijne hier. In elk verdriet herhaal ik het verlies.

Advertenties

2 thoughts on “En dan lees je op Facebook…

  1. Ikzelf kan ook heel slecht tegen dierenleed,of het nu het internet is of een programma op tv met dieren,als het niet goed afloopt met de diertjes voel ik de tranen al opkomen.
    Gelukkig zijn er wel heel veel mensen die zich bekommeren om de dieren en vooral katten,want het is meestal zo,dat die dieren aan hun lot zijn overgelaten en dus is het aan ons om voor ze op te komen.

    Wat het verdriet betreft ,om mijn eigen poes Mikki, merk ik nu ik een aantal maanden verder ben,dat dat ook niet bij mij overgaat,althans ,nog niet.
    Ieder mens is wat dat betreft anders denk ik.
    Ik denk dat het ook te maken heeft met het feit hoe diep jouw liefde voor zo een dier gaat.

    Like

  2. Dit herken ik heel erg, ik volg ook veel poezen Facebook pagina’s.
    En ik leef mee met de poezen en hun baasjes die ik niet ken, die ver weg wonen maar juist door Facebook zo dichtbij komen. Ik kan oprecht van slag zijn als een geliefde ver weg maar toch zo dichtbij poes gaat hemelen.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s