De plotselinge herinnering

p1040064_resize_resize Vanmorgen gebeurde het. Ik stond voor de vensterbank en keek naar buiten. Bertje wilde ook kijken. Maar ja, ik stond er al. “Kom maar,” zei ik en tot mijn verbazing kwam hij. De eerste keer samen naar buiten kijken. Meteen was er de herinnering aan Tim, aan zijn eerste keer.

We zaten in de wisselwoning, Tim en ik. Daar was alles anders. We vonden het moeilijk maar we deden onze best.

Op een avond zat ik op de bank, en Tim hing erbij. Buiten hoorde ik een geluid en ik keek om, naar het raam. Tim ook. Langzaam ging ik naar de lage vensterbank en toen Tim meewandelde, besloot ik te doen of dit helemaal niet de eerste keer voor hem was. Het gordijn hield ik open en ik zei:”Kom maar”, en hij kwam.

We zaten dicht bij elkaar. Tegen mijn wang voelde ik zijn warme vacht. Samen keken we naar de straat en ik benoemde wat we zagen: een fiets. Een auto. Daar loopt iemand.

Na die eerste avond vond Tim snel de weg naar de vensterbank. Hij genoot van het uitzicht. Toen we weer naar ons eigen huis mochten, had ik een doorlopende vensterbank laten maken over de lengte van de ramen.

Daar zat Bertje op de eerste dag van ons samenzijn al in. Maar samen naar buiten kijken, dat deden we vandaag pas voor de eerste keer.

Advertenties

En dan lees je op Facebook…

fb  Het is een terugkerende ervaring. Op Facebook volg ik meer katten dan mensen,  en zoals het dan gaat, gaat het. Soms sterft er een kat. Dat doet mij pijn- hoe kan dat toch?

Ik kan het niet aan iedereen zeggen. Het antwoord hoor ik al: het is toch internet, je hebt die kat nog nooit gezien, dan kun je wel overal verdriet om hebben.

Ja, nee, misschien. Het zit toch anders.

Er zijn katten die ik al jaren volg. Het begon met de Critter Room, waar de Amerikaanse Foster Dad John – een grote man met een snor – kittens in huis nam, ze verzorgde en daarna ze ter adoptie afstond aan lieve mensen. Een opvangadres, een tijdelijke poezenvader. Het bijzondere was de live stream, camera’s die 24/7 op de critter room met de kittens was gericht.  De geadopteerde kittens kregen vaak een eigen Facebook-pagina. Ik zag ze opgroeien.

Wat voor deze Amerikaanse katten geldt, gaat ook op voor Nederlandse. Een jaar is snel voorbij, achteraf. Ik zie hoe een kat slaapt, eet, speelt, ik leef mee als hij of zij naar de dierenarts gaat en ik hoop ’s morgens vroeg dat de zieke katten beter zijn.

Soms is dat niet zo. Dan komt dat hele moeilijke van het afscheid.

En dan vallen er hier tranen op het toetsenbord.

Emotie is niet afhankelijk van het medium. Via het internet kun je aan een ander hechten. Een mens, een dier, een kat – dichtbij is dichtbij. Maar er komt ook iets anders bij.

Misschien gaat een groot verdriet zoals dat om het verlies van Tim nooit echt voorbij. Ik voel het in mij opkomen, als een aanzwellend onweer, als ik lees over het afscheid van een kat. Dat verdriet daar, het mijne hier. In elk verdriet herhaal ik het verlies.

Van Tim naar Bertje – voorpublicatie

timbertje Voorpublicatie Van Tim naar Bertje. Kleine autobiografie van rouwen en liefhebben. De eerste twee hoofdstukken op Isuu.com – klik hier.

De eerste twee wil zeggen: eerst hoofdstuk 1. Zo begint het: “Zelfs in onze laatste maand waren we gelukkig.”  Het was geen gemakkelijk hoofdstuk om te schrijven. Want ik wilde dat het te lezen was, dus niemand mocht instorten van al het droevige. En toch moest juist dat droevige voelbaar zijn. Niet alleen in mij. Het was schrijven en herschrijven.

Dan zapt de voorpublicatie door naar hoofdstuk 8 en dat heet: Adelbert Cornelis. Zo is de volledige naam van Bertje, met wie ik nu samenwoon. Dit hoofdstuk gaat over onze ontmoeting en de eerste avond en nacht samen, hoe dat voor ons was. Vreemd natuurlijk. Hij in een onbekend huis, ik met een nieuwe kater – en toch wilden we samen zijn en dat lukte ook.

Toen ik het schreef, wilde ik recht uit mijn hart schrijven. Over verdriet en wanhoop, en over de gekte die je dan kan overvallen – en over het gemis van een geliefd katertje, dat missen is er nog steeds. Anders. Maar wel aanwezig.

Ik ben blij dat het boek er is. Omdat het iets laat zien van de liefde tussen katerman en vrouw, maar ook omdat ik hoop dat meer mensen nu over die bijzondere liefdesband durven te spreken of schrijven, over de rouw en over – in mijn geval – het zo weer willen overdoen, alles, alles.

Pet Publishers, 96 pag. 12,50 euro. Verschijnt eind maart.