De liefde blijft

000_deliefdeblift

Dat is waar: de liefde blijft. De kern blijft hetzelfde, dat warme diepe gevoel. Soms komt er een andere emotie bij.

Soms is dat vertedering, of vrolijkheid of dankbaarheid voor al die ervaringen. Soms is de emotie heel anders.

Dan zie je een lief filmpje op Facebook en je eigen gemis snijdt opeens door je heen. En daar is de pijn weer en de tranen, en het verlangen. Het overvalt je, ook door de intensiteit ervan.

Rouwen is het komen en gaan van alle emoties. Het heeft een zekere onvoorspelbaarheid. Het enige waar je wel controle over hebt, is de vriendelijkheid waarmee je met jezelf omgaat. Koop zachte tissues, neem rust, het is een heel proces.

Advertenties

Dat is het mysterie

000_mysterie

In Nederland spreken we heel voorzichtig over dat andere. We zijn hier het volk van doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg. Maar toch hoor je soms iets waardoor je denkt: zie je, ik ben de enige niet.

Iemand vertelt dat hij zijn grootmoeder na haar dood zag op een belangrijk moment. Een ander heeft het over een overleden echtgenoot, die haar soms lijkt te waarschuwen. Dan zegt iemand iets over dromen die ongewoon echt aanvoelen. Bij het wakker worden voel je in je handen het aaien nog.

Dood is niet weg. Het is alleen anders. Hoe, is niet aan deze zijde om te begrijpen. Je kunt alleen open staan voor signalen, op een rustige en verlangende manier. En dan geduld hebben – wat het moeilijkste is.

Je bent niet alleen

eristroost-nl-2

Zo kan de ochtend zijn. Leeg. Weer een dag zonder je dier- zo’n dag duurt langer dan vroeger. Toen was het anders.

Wanneer de liefde tussen jullie heel diep ging, is dat niet zomaar voorbij. Jij voelt het nog in je hart. En dat is voor de andere partij ook zo. Denk terug en besef dat de liefde wederkerig was.

Er is meer tussen hemel en aarde dan wij op aarde beseffen. Wanneer je lijdt aan het gemis, kan die ander dat voelen en naar je uitreiken. Je denkt dat je alleen in de kamer bent, maar dat is niet zo.

Uit het oog…

00_eristroost-nl

Je ziet je dier niet meer zoals je gewend was. Alle dagelijkse gewoonten zijn voorbij. En daardoor voel je eens te meer wat jullie samen hadden: dat het veel was, en dat het goed en liefdevol was. Is het allemaal weg? Welnee.

Alles dat er geweest is, zit in je hart. In het warme heerlijke besef dat jullie zo samen waren. Misschien kun je daar nog niet bij, omdat er een muur van verdriet voor staat. Dat is een kwestie van tijd. Dan spoelt dat besef door je heen.

Ooit ga je dood… (project)

ooitdood  Wat een mooie website is dit. “Ooit ga je dood” – is meer dan dat. Het is een project, bedoeld om verstandelijk gehandicapte mensen te troosten en te informeren.

 

Wat me meteen opviel, was dat dieren ook meetellen in het project. Bij de verhalen staat iets over Willem, die zijn konijn Billy moest missen. Hij heeft begeleiding nodig om te leren aanvaarden dat hij nu in de dierenhemel is.

Het project is groot: een symposium, film, nieuwsbrief, noem maar op. Het is voor West-Midden-Brabant en dat is het enige minpuntje. Zoiets heeft het hele land nodig, alle mensen met of zonder verstandelijke beperking. Leren praten over de dood, het afscheid en de periode erna: hier kan het al.

Naar de website: klik hier

Eten voor de troost (filmpje)

Kijk, achteraf is alles logisch. Vandaag begrijp ik wat ik vorig jaar moest leren: dat het verdriet om Tim niet verdween door een dieet van alles dat zacht en zoet was.  Hoeveel puddingbroodjes ik ook at, Tim was en bleef dood.

Anderen zoeken het in de drank. Een glaasje doet je goed. Twee glaasjes zijn beter. Een fles is zo leeg. De dag erna voel je het verdriet weer, plus de nasleep van de alcohol erbij.

Troost zoeken is goed, afleiding hebben we allemaal nodig. Maar vluchtgedrag bestaat ook. Dat is: niet willen voelen wat je te voelen hebt. Je stopt jezelf vol met iets, of het nu eten, drank of een obsessie is. Het moeilijke is dat het op de hele korte termijn altijd uitstekend werkt. Daarna niet meer. En dan ben je zelfs slechter af.

Als je veel verdriet hebt, kun je niet altijd praktisch denken en doen. Dat heb ik zelf ondervonden. Maar je kunt wel leren van je ervaringen, en je koers bijstellen. Daar heb je wat aan.

Koningin Elizabeth II verliest Holly

corgi Daar staat ze op de trap: Holly, een van de beroemdste Engelse hondjes. Ze horen bij Elizabeth II van Engeland. Vandaag werd bekend dat Holly (13) er niet meer is.

De koningin heeft Holly moeten laten inslapen wegens ernstige ziekte. De laatste keer dat Holly in het nieuws kwam, was met de filmopnames voor het James Bond filmpje, dat tijdens de Olympische Spelen in 2012 werd uitgezonden.

Het aantal honden dat bij de majesteit woont, vermindert. Nu zijn er nog Willow en en Candy en Vulcan. Een paar jaar geleden besloot Elizabeth dat ze geen andere honden meer zou nemen, dit met het oog op haar leeftijd. Het idee was, dat ze geen jonge honden wilde achterlaten. Dat kan. Misschien nam ze het besluit ook met het oog op het verdriet van het afscheid. Iemand in haar positie kan een goed thuis aan honden geven, en er ook voor zorgen dat er een tweede thuis klaar staat, voor het geval dat. Het goede voorbeeld geven, dus. Noblesse oblige.

(Bron: Vanity Fair)