Lezing op Dierendag 4 oktober

oudrijswijkPersbericht

 DIERZEGENING EN LEZING OVER AFSCHEID NEMEN VAN DIEREN

DINSDAG 4 OKTOBER  DIERENDAG OP DIERENBEGRAAF-PLAATS OUD-RIJSWIJK

Op Werelddierendag, dinsdag 4 oktober, houdt Dierenbegraafplaats Oud-Rijswijk aan de Sir Winston Churchilllaan 233 in Rijswijk om 19.00 uur haar dierzegening. Dichter, theoloog & dierendominee Hans Bouma zal ingaan op Dierendag, herdenkt de dieren op de dierenbegraafplaats en zegent meegebrachte huisdieren. Met de zegen ontvangen ze heil en voorspoed in hun leven. Aansluitend houdt schrijfster Vilan van de Loo een lezing over haar boek Tim. Avonturen en bespiegelingen van een kater op leeftijd en het vervolg waar ze nog aan schrijft over het afscheid van Tim en de rouw. Oud-Rijswijk ontvangt belangstellenden mèt hond, kat, konijn, paard, goudvis, enz. vanaf 18.30 uur.

Zegening door dierendominee

Locatiemanager Jans Springer: ‘Dit jaar is onze dierzegening in handen van dierendominee Hans Bouma, die zijn sporen heeft verdiend op gebied van natuurbehoud en dierenrechten. Omdat wij sinds een jaar ook een dierenbegraafplaats hebben, staat hij tevens stil bij de dieren die hier hun laatste rustplaats hebben gevonden. Huisdieren verdienen – net als mensen – een waardig afscheid. Bovendien weten wij uit ervaring dat het goed afscheid nemen van een geliefde overledene, mensen helpt bij het verwerkingsproces. Dat geldt dus ook voor dieren. In de dierenzegen wordt het verbond en de liefde tussen mens en dier bekrachtigd. Mensen met een ziek dier kunnen van de zegening echter niet verwachten dat het dier geneest, wel kan om kracht worden gevraagd.’

Huisdieren als volwaardige gezinsleden

Schrijfster Vilan van de Loo zal spreken over haar boek dat ze over kater Tim heeft geschreven en het afscheid en de leegte die hij achterliet. Jans Springer: ‘ Wij denken dat veel dierenliefhebbers zich in haar verhaal herkennen. Huisdieren hebben in onze samenleving een andere plaats ingenomen. Vroeger hielden we huisdieren omdat ze nuttig zijn; katten vangen muizen en honden waken. Tegenwoordig zijn huisdieren gezelschapsdieren en worden ze gezien als ‘volwaardige’ gezinsleden.’

Werelddierendag

Werelddierendag op 4 oktober is feitelijk de sterfdag van de heilige Franciscus van Assisi die stierf in 1226. Hij had veel eerbied voor het leven van dieren, wat ongebruikelijk was in die tijd. In 1929, op een dierenbeschermingscongres in Wenen, is zijn sterfdag uitgeroepen tot Werelddierendag. Sinds 1930 vieren we dit ook in Nederland.

Over Yarden

Met bijna 100 jaar ervaring en een vereniging van bijna één miljoen leden is Yarden dé uitvaartorganisatie van heel Nederland. Als afscheidsspecialist ondersteunt en inspireert Yarden bij het organiseren en verzorgen van een passende begrafenis of crematie. Door voorlichting en het initiëren van diverse activiteiten wordt bewustwording over leven, dood en afscheid bevorderd. Yarden maakt een persoonlijk afscheid voor iedereen bereikbaar en betaalbaar, omdat een goed afscheid mensen verder helpt. Met 900 medewerkers, 200 vrijwilligers, 76 uitvaartverzorgers, 41 uitvaartcentra, 24 crematoria, 26 franchisenemers en 7 begraafplaatsen in Nederland zit Yarden altijd in de buurt.

Advertenties

Van twee naar een (blog)

msische_uitsnede Hierrrrr is Maische. Zij leefde een aantal jaren samen met Amore en mij. Op een dag begaven haar nieren het, ze was ongeveer veertien jaar. Toen ging ik van twee naar een enkele poes in huis.

In het begin was dat raar.  Als ik het geluid van een kattenpootje hoorde, hoefde ik niet te kijken wie het was en wat er gebeurde. Amore liep anders dan Maische, maar ik keek toch. Ze sliepen beiden op bed,  elk op een andere plek, waardoor ik nachten sliep, liggend in een vreemde S-vorm, zodat de poezen alletwee bij me konden liggen, de een als het ware op schoot, de ander tegen de holte van een knie. Je past je aan. Ik wel. En toen was Amore opeens de enige in huis.

Maische was een alerte jongedame. Ze hield altijd de zaken goed in de gaten. Dat kwam ook doordat ze een achterpootje miste. Het moet een psychisch effect hebben gehad. Fysiek was ze sterk. Ze kon traplopen en op alles springen.

Enige tijd na de dood van Maische bloeide Amore op. Hij werd zachter. Ik ontdekte dat hij zich veiliger voelde. Indertijd had hij door de komst van Maische opnieuw pit gekregen, een jonger speelgenootje deed hem goed. Kennelijk was er in de loop der jaren iets veranderd in hun dynamiek. Als enige kat in de huishouding voelde Amore zich goed. Dat troostte me bij het verlies. En ook, dat ik tenminste nog iemand over had. Na de dood van Amore hield ik het niet lang uit in het hele lege huis. Toen kwam Tim.

Wees dankbaar…

000_dabkbaar

Dankbaar zijn als je verdriet hebt, is moeilijk. Maar het is niet onmogelijk. Het hoeft niet tijdens het huilen, maar het kan erna. Of ervoor. Of – later – in plaats van.

Het gaat er dan om, dat je bedenkt en voelt wat een bijzondere liefde je hebt beleefd. Had je die willen missen? Nee. Heeft iedereen een bijzondere liefde? Nee.

Je kunt oefenen met dankbaarheid. Dan zeg je zachtjes iets als: “Ik ben er dankbaar voor dat we samen zo fijn konden aaien, en dat zijn vacht zo zacht was.” Of: “Ik ben er dankbaar voor dat ze mij zo vertrouwde.” Soms komt er in het begin verdriet of boosheid bij. Dat geeft niet. In de loop der tijd ebt dat weg.

Wat je overhoudt is: dankbaarheid en het besef dat jullie samen iets moois deelden, en waar het uit bestond. Zo blijft het bewaard.

Dromen van Amore (blog)

amore_liggend Net zoals ik over Tim droomde, zo droomde ik ook over Amore. Hij was er voor Tim, en door hem zocht ik naar iemand als Tim. Eerst de dromen.

Amore was een buitengewoon lieve kater, wat misschien ook kwam doordat hij uitstekend wist de onbetwijstbare eerste plaats in mijn leven te bezetten. Wanneer we samen waren, was hij de allerliefste zachte kater die je maar kon bedenken. De foto bij dit stukje is door een man gemaakt. Amore kijkt dus naar zijn concurrent. Die blik, oei.

De man verdween, Amore bleef.

Nadat Amore naar de poezenhemel was vertrokken, kwam ik hem nog jaren lang tegen in mijn dromen. Af en toe, vooral als ik me ongelukkig en eenzaam voelde. De dromen leken op elkaar. Ik stond in een grote lege vlakte en zag uit de verte een zwarte stip naar me toekomen. Amore. Dicht bij me keek hij me aan, ik tilde hem op en voelde zijn warme lichaam, zijn liefde, zijn troost. Daarna liep hij weer weg. ’s Morgens voelde ik me altijd beter.

Na Amore besloot ik om deze keer te kiezen voor een moeilijke asielkat, iemand die weinig kansen had. Zo wilde ik iets terugdoen voor de poezenwereld, uit dank voor Amore. In het asiel trof ik Tim. Dat was op zaterdag 1 augstus 1998.a

Omgaan met leegte (blog)

leegteHoe ik de eerste weken zonder Tim ben doorgekomen, weet ik niet heel precies meer. Ik herinner me hoe leeg het huis was, en hoe druk ik het wilde hebben om die leegte niet te voelen. Maar dat moest. Tim en ik waren overal samen geweest, dus nu was het overal leeg. Het een hoorde bij het ander.

Eerst was ik drukdrukdruk, uit angst voor pijn van gemis. Daarna besloot ik het toe te laten. Ik zat gewoon in mijn stoel aan de werktafel en keek naar de huiskamer. Het tapijt was het tapijt. Tim lag er niet op. Evenmin was hij op de bank of zat hij naast me te miauwen om iets. Alle herinneringen waren zo dichtbij, hij kon best zo de kamer komen inwandelen, eigenlijk verwachtte ik dat ook.

Soms deed de leegte pijn, dan sneed het gemis van hem door me heen. Net of er een mes in me werd gestoken. Dan riep ik: “Tim, waar ben je nou?” en dan moest ik huilen.

Naarmate de dagen voorbij gingen, veranderde er iets in de leegte. Geleidelijk werd het daar rustiger. Minder pijnlijk. Er kwam rust in en daarmee ruimte voor herinneringen. Het tapijt werd niet meer voortdurend de demonstratie van zijn afwezigheid, maar een zachte herinnering: ja, daar lag hij altijd, wat was dat gezellig en wat hadden we het goed.

En nu? Die afwisseling is er nog steeds, tussen het zachte herinneren en de scherpe pijn van gemis. Beide emoties aanvaard ik.

Een balletje op de berging

bal2Even een grote tas van de berging halen, dacht ik. Maar ja, het is wel de berging. Die staat tjokvol en er liggen door elkaar heen een paar grote tassen, nooit zijn ze helemaal leeg. In de eerste tas vond ik een balletje. Dat was van hem geweest. Van Tim.

Ik hield het vast en voelde de stroefheid ervan. De herinneringen stroomden terug, alsof het een Madeleine koekje bij Proust.

Dat stroeve, ja, daardoor stuiterde het zo goed. Alle kanten ging het op, en Tim rennen. We speelden er vooral mee in de wisselwoning, waar we verbleven toen ons huis gerenoveerd moest worden. In de wisselwoning lag een gladde vloer. Na een poosje ontdekte Tim de voordelen daarvan: je kon glijden. En je speelde anders: gekker en wilder.

Om het balletje knoopte ik een lang lint, de afdruk ervan is nog zichtbaar. Flink aantrekken, stevig vastzetten. Ik gooide het dan naar een hoek van de kamer, het stuiterde razendsnel weg, en Tim er achteraan. Daarna bewoog ik het lint: ging dat balletje een andere kant op. Soms trok ik het weer naar me toe. We vonden het alletwee leuk en spannend, eigenlijk was het sport.

Alleen ermee spelen mocht niet. Want ik dacht, straks knaagt hij er nog een stukje af. Dus wanneer het spelen klaar was, borg ik het balletje op en zei: “De volgende keer gaan we weer verder.Tim.”

Dat ene kleine balletje terug te vinden, speelgoed van hem en mij, en dan alles weer weten. Met de herinneringen kwam een vaag verdriet mee, maar sterker was de vreugde om dit met hem gedeeld te hebben.